Ο ενοχλητικός ενδέκατος

Αθώο κι αλληγορικό παραμυθάκι που έγραψα τις μέρες του εγκλεισμού, χαζεύοντας  άρθρα στο διαδίκτυο.

Ο ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟΣ ΕΝΔΕΚΑΤΟΣ

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα μικρό ψαροχώρι που από τις τρεις μεριές του είχε θάλασσα κι απ’ την άλλη μια ετοιμόρροπη γέφυρα πάνω από ένα ξερό ποτάμι. Τα παλιά χρόνια ήταν ένα μεγάλο και πλούσιο λιμάνι, με τον καιρό όμως έμεινε νάχει 11 κατοίκους αγράμματους και 2 διοικητές που είχαν τελειώσει το Δημοτικό στο διπλανό μεγάλο μεγάλο χωριό, που είχε 15 κατοίκους.

Οι Διοικητές διοικούσαν δημοκρατικά, δηλαδή έκαναν ό,τι ήθελαν, έλεγαν ό,τι τους κατέβαινε και πουλούσαν μούρη στις υπόλοιπους κατοίκους που ούτως ή άλλως δεν καταλάβαιναν τίποτα και το μόνο τους ενδιαφέρον ήταν τα ψάρια. Τα μεγάλα όπλα των Διοικητών ήταν η πολιτική και ο πολιτισμός, γιατί με τη πολιτική μίλαγαν ακατάληπτα οπότε οι 11 κάτοικοι τους κοίταγαν μ’ ανοιχτό το στόμα απ’ το θαυμασμό και με τον πολιτισμό, τους έδειχναν ξανά και ξανά αυτά που είχαν δει στις πρώτες τάξεις του Δημοτικού που πήγαν στο διπλανό χωριό (με τους 15 κατοίκους) κι έτσι οι κάτοικοι (οι 11) πάλι τους κοίταγαν μ’ ανοιχτό το στόμα για τη Σοφία τους.

Το μόνο πρόβλημα που είχαν ήταν αυτή η μοιρασιά των 11 ψαράδων, που αναγκαστικά έφερνε τον ένα Διοικητή περισσότερο ισχυρό από τον άλλο. Στην αρχή σκέφτηκαν το αυτονόητο. Να διοικεί δηλαδή ένα χρόνο ο ένας με τη πλειοψηφία (τους 6) και τον άλλο ο άλλος . Αλλά μετά σκέφτηκαν πως έτσι μπορεί ακόμα και οι αγράμματοι ψαράδες να τους πάρουν κάποια στιγμή χαμπάρι Πάνω στο θυμό τους για το πρόβλημα που τους δημιουργούσε αυτός ο ένας επιπλέον και περιττός ψαράς, ένα βράδυ χωρίς φεγγάρι, τον έπιασαν, τον φίμωσαν, του έβαλαν και μια πέτρα στο λαιμό και τον πέταξαν στη μαύρη θάλασσα. Το πρωί γύρισαν στο χωριό ανακουφισμένοι και χαρούμενοι και συνέχισαν για λίγα χρόνια να πουλάνε παραμύθια και φούμαρα στους αγράμματους ψαράδες, που ξέχασαν γρήγορα τον περιττό ενδέκατο. Ώσπου μια μέρα ήρθε κι κύριος Χάρος ως περαστικός από το χωριό, οι Διοικητές κατουρήθηκαν επάνω τους, κρύφτηκαν πίσω απ’ τα ντουλάπια, άνοιξε η γη να τους καταπιεί, απειλούσαν τους ψαράδες πως αν δε τον διώξουν το χωριό τους θα καταστραφεί, αλλά τελικά ο κύριος Χάρος έφυγε παίρνοντας και τους δύο παραμάσχαλα.

Λίγες μέρες μετά, ήρθε στο χωριό ένα μπουλούκι θεατρίνων. Έστησαν τη σκηνούλα τους κάτω απ’ τη γέφυρα του ξερού ποταμού, έκαναν τις κωλοτούμπες τους, τραγούδησαν με τις άσχημες φωνές τους, έδειξαν και λίγο τα βυζάκια τους απήγγειλαν κάτι στίχους του Αμλέτου σε αρχαία αγγλικά ώστε νάναι βέβαιοι πως δε θα τους καταλάβει κανένας και τέλειωσαν με μια θεαματική υπόκλιση αριστερά και δεξιά για νάναι σίγουροι πως θα τους δούνε όλοι. . Δικαιωματικά έγιναν οι καινούργιοι Διοικητές του χωριού με τους 10 πια κατοίκους κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς (οι απ’ το διπλανό χωριό) καλύτερα.

Μέχρι την ώρα που θα ξανάρθει ο Επισκέπτης κι όλη αυτή η ανοησία πάει κατά διαόλου.

 

Νίκαια 10/4/20                                                                                    Αντώνης Παπαδόπουλος

Advertisement

Δημοσιεύτηκε από τον ionikotheatro

Ο διαδικτυακός τόπος του παλαιότερου θίασου της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: