Στον ψυχολόγο -Μονόλογος του Α. Παπαδόπουλου

 

Ο μονόλογος είναι μέρος της παράστασης «5 πρόσωπα κι 1 καναπές» που ανέβηκε από το Ιωνικό Θέατρο το χειμώνα του 2015 στο Γκαράζ του Πνευματικού Κέντρου Κορυδαλλού.

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Λεξίτυπον μαζί με τα υπόλοιπα μονόπρακτα του έργου.

 

Στον ψυχολόγο

 

Ο ΗΘΟΠΟΙΟΣ μπαίνει διστακτικά και μιλά με ευγένεια και κάποιο τρακ σε κάποιον από τους θεατές. Στέκεται όρθιος μπροστά στον καναπέ.

 

Καλησπέρα σας. (Λέει το ονοματεπώνυμό του) . Έκλεισα ραντεβού μαζί σας χθες… Βρήκα διαφήμιση στο ίντερνετ για το …ιατρείο σας και. ήρθα… Να καθίσω εδώ ; (Κάθεται στον καναπέ)

Ήρθα σε σας γιατί βλέπω φαντάσματα. Ήρθα να με κάνετε καλά γιατί βλέπω διαρκώς φαντάσματα. Και τώρα που σας μιλάω, φαντάσματα βλέπω τριγύρω μου. (Ξαπλώνει)  Θα ξαπλώσω μπας και σταματήσω να βλέπω πως με κυνηγάνε τα φαντάσματα…. (Κλείνει και ανοίγει τα μάτια πολλές φορές). Ορίστε…. Αρχίζουν τουλάχιστον να απομακρύνονται. … (Κοιτάει προς τον ψυχολόγο). Αυτό είναι όλο κι όλο το πρόβλημά μου… Δεν έχω άλλο… Οικονομικά τα βολεύουμε μια χαρά, δύο μισθοί στο σπίτι, εγώ κι η γυναίκα μου, ένα ενοίκιο, όλα καλά. Ο γιος μου είναι δέκα χρονών κι ευτυχώς τον έχουμε μάθει να μην ζητάει πολλά. Ένα φυσιολογικό παιδί της ηλικίας του…. Φυσιολογικό… Και η ζωή μας φυσιολογική είναι. Δουλειά, σπίτι, κανένα σουβλατζίδικο, κανένα μπαράκι αραιά και που… Ό,τι κάνει όλος ο κόσμος… Θα μου πείτε τώρα γιατί ήρθα σε σας, γιατί πάω να βρω ένα ψυχολόγο, αφού όλα είναι φυσιολογικά, …(μονολογεί)…Κι αυτός ο καναπές… Άβολος γιατρέ μου…Λες κι έχει καρφιά… (Σηκώνεται και κοιτάει κάτω από τα μαξιλάρια)…Τίποτε δεν έχει…Η Ιδέα μου είναι… Λοιπόν….  Ήρθα μάλλον γιατί έχω αυτή την εμμονή με τα φαντάσματα.  Δεν τα έβλεπα από πάντα, μη φανταστείτε πως είμαι τρελός, ένας φυσιολογικός παντρεμένος άνθρωπος είμαι… Κι ευτυχισμένος ! Κι ευχαριστώ τη ζωή που μου τάχει δώσει όλα με μέτρο….Και λεφτά και ευτυχία και οικογενειακή γαλήνη και ομορφιά… Ε, ναι γιατρέ, δεν είμαι κανένας στραβός, το ξέρω πως περνάει ακόμα η μπογιά μου, το βλέπω πως με κοιτάνε στο δρόμο…. Μια φορά ήμουν στα φανάρια κι ήταν ένα αυτοκίνητο δίπλα μ’ ένα ζευγάρι… Καρφώθηκαν και με κοίταγαν κι οι δύο, άναψε πράσινο κι αυτοί εκεί. Να με καρφώνουν. Ουρά από πίσω, μούντζες, βρισιές, πέθανα στα γέλια…(Γελάει. Σταματάει απότομα). Το λοιπόν γι αυτό ήρθα να σας βρω γιατρέ… Γιατί…Πώς να το πω; Να σας εμπιστεύομαι, ε;…Είμαστε άντρες και μπορούμε να τα λέμε αυτά….  Εδώ και αρκετά χρόνια, απ΄ το στρατό, ανακάλυψα πως δε με χαλάει όταν πηγαίνω και.. τέλος πάντων και  με αγόρια…. Μη, μη το πάρετε στραβά ! Δεν είμαι γκέϋ, είμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος, πολυσεξουαλικός ας πούμε… Κι έπειτα οι σχέσεις μου με τους άντρες είναι εφήμερες και δεν κινδυνεύει η οικογενειακή μου γαλήνη  όπως θα κινδύνευε αν έκανα σχέσεις με γυναίκες…. Τους βλέπω βράδυ, μπαμ μπαμ και τέρμα…. Δεν είμαι γκέϋ !….  Το μπέρδεμα έγινε ως εξής : Ο γιος μου είναι στο σχολείο λίγο άτακτος, τσαμπουκάς να πούμε, όπως όλα τα φυσιολογικά αγόρια. Ε, στην ίδια τάξη είναι κι ένα παιδάκι λιγάκι κουνιστό. Τι κουνιστό δηλαδή, βάρκα στον ωκεανό… Πουστάρα. Ο γιος μου μια μέρα τον είπε αδελφή, δεν είχε άδικο το παιδί, αλλά αυτός ο τσόγλανος πήγε και τόπε κλαίγοντας στον πατέρα του. Κι αυτό το κτήνος πήγε και βρήκε το γιο μου, τον έπιασε απ’ το λαιμό και τον απείλησε…. Καταλαβαίνετε; Πήγε ο μαντράχαλος να τα βάλει με μικρό παιδί. Τον πέτυχα στο σχολείο, τον άρχισα στις φάπες, φώναξε ο διευθυντής την αστυνομία. Τούκανα μήνυση για χειροδικία σε ανήλικο και μούκανε μήνυση γιατί, λέει, μεγαλώνω το γιο μου ρατσιστικά  Η γυναίκα μου λέει στο γιο μου πως τέτοια πράγματα δεν τα λέμε δυνατά, αλλά οπωσδήποτε είχε δίκιο, γιατί ο πιτσιρικάς είναι ντιγκιντάνγκα. Εγώ – τι να κάνω;- συμφωνώ μαζί της. Τέτοια πράγματα δεν τα λέμε δυνατά. Από τότε άρχισα να βλέπω φαντάσματα.. Κι επίσης σταμάτησα τα…τις βόλτες μου, τις περιπέτειές μου….Έχω λίγο μπερδευτεί για αυτό κι ήρθα να σας βρω… Προτίμησα άντρα γιατρό γιατί σε γυναίκα δεν λέμε τέτοια πράγματα… Και νεαρό γιατρό σαν και σας, που καταλαβαίνει καλύτερα …. Γιατί με κοιτάτε έτσι;…. Νάσουν παθολόγος θα μου έλεγες «κατέβασε το παντελόνι σου» ε; (Γελάει) Αλλά είσαι ψυχολόγος…. Κι ωραίος ψυχολόγος…. Καλά. Θα κλείσω τα μάτια και θα προσποιηθώ πως πονάει η κοιλιά μου και πήγα σε παθολόγο…. (Ξαπλώνει καλύτερα. Κλείνει τα μάτια κι ετοιμάζεται να κατεβάσει το φερμουάρ του). Σβήσε το φως ρε γιατρέ ! Μας βλέπουνε ! Κάνε σκοτάδι !

 

Σκοτάδι Μουσική

 

Δημοσιεύτηκε από τον ionikotheatro

Ο διαδικτυακός τόπος του παλαιότερου θίασου της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: