Αντίο Κώστα…

10711038_10204847001804377_9170929567605184456_n

Δεν μου αρέσει καθόλου να γράφω για κάποιον φίλο ή μη, που έχει φύγει απ’ την εδώ «ζωή». Επειδή του Κώστα του άρεσε, επειδή θα του αρέσει να διαβάζει αυτά που γράφω, επειδή έφυγε μόλις πριν μερικές ώρες, ξαφνικά κι αναπάντεχα και παράλογα, γράφω αυτές τις πρώτες σκέψεις μου ανάκατα κι αυθόρμητα.

Ο Κώστας ήταν ένας λαμπρός άνθρωπος. Glamorous κυριολεκτικά. Η όλη ύπαρξή του υπήρξε φωτεινή και παραδειγματική. Σπάνιο για νεο-έλληνα, πολύ μακριά απ’ τα κόμματα και τους κομματοπαθείς και τα λαμόγια και τα μικρά μικρά ανθρωπάκια. Ο Κώστας υπήρξε ένας αυθεντικός αγωνιστής. Από τριών μηνών παιδευόταν με την αρρώστια του.Την έκανε σημαία του να βοηθήσει κι άλλο κόσμο, άλλοτε βουβά κι άλλοτε με θόρυβο μπας και ξυπνήσει και  τους άλλους. Η σχέση μου μαζί του ξεκινά  το 1972. Τότε που πηγαίναμε μαζί σχολείο, στο Οικονομικό Νίκαιας. Τον θυμάμαι μεσημέρι να περπατά στη μέση της οδού Ιωνίας και κάποια  παιδιά να τον  ρίχνουν κάτω για να γελάσουν και κείνος να σηκώνεται πάντα και να τ’ αντιμετωπίζει όλα με χιούμορ. Ακόμα και μένα και τα πειράγματά μου για τη «λαμπερή» του εμφάνιση….  Τον αγαπούσα μα δε θα του συγχωρέσω ποτέ τη χθεσινή μέρα, όπου του φώναζα να πάει στο νοσοκομείο αλλά φοβόταν πως αν πήγαινε και τον κρατούσαν κάτι θα πάθαινε η μητέρα του. Είναι παράξενο αλλά το τελευταίο τηλεφώνημά μας, έγινε μεσημέρι στο ίδιο ακριβώς σημείο της οδού Ιωνίας, που κάποτε συναντιώμασταν για να πάμε μαζί σχολείο….

Ίσως και κείνος να μη μου συγχωρέσει το ότι μου έλεγε «θα πεθάνω» και γω το απέδιδα στη γνωστή υπερβολή του… Τώρα που έφυγε, μπορώ να πω πια, πως η Νίκαια χάνει ένα πραγματικό αγωνιστή των ΑμεΑ. Όχι fake αγωνιστή, όχι κάποιον που χρησιμοποιεί τον όρο ΑμεΑ για ν’ ανέβει (πού άραγε;). Κάποιον που έδωσε τη ζωή του για τα άτομα σαν κι αυτόν που ο κόσμος «σπρώχνει να πέσουν κάτω να γελάσει». Αν ήμουν Δήμαρχος, θα έφτιαχνα κάτι για το Κώστα, μια οδό, μια μικρή μικρή πλατεία, ένα παιδικό σταθμό για παιδάκια ΑμΕΑ στο όνομά του, γιατί δεν γίνεται να μην αφήνουμε σαν παραδείγματα τα στίγματα σπουδαίων ανθρώπων.

Κι ο Κωστάκης μου, ήταν πράγματι ένας ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ άνθρωπος. Γυαλιστερός, αστείος, πνευματώδης και ΣΠΟΥΔΑΙΟΣ

Αντώνης Παπαδόπουλος

 

Δημοσιεύτηκε από τον ionikotheatro

Ο διαδικτυακός τόπος του παλαιότερου θίασου της ευρύτερης περιοχής του Πειραιά

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: