Μια κι αλλάζει ο χρόνος….και μπαίνουμε στα 26

ιονικο

Μια ακόμα κακή χρονιά γι αυτή τη χώρα, για τον πολιτισμό της και για όσους έχουν απομείνει μακριά από τη προβατοποίηση, έφτασε στο τέλος της.
Με το Ιωνικό Θέατρο, συνεχίσαμε το 2015, αυτό που ξεκινήσαμε 25 χρόνια πριν με τον Λουλούδη Χατζή, όταν βρεθήκαμε μαζί στο Πολεμικό Ναυτικό. Με τη κωμωδία «Το Π.Ν στη σκηνή», τον Οκτώβριο λοιπόν του 1990, ξεκίνησα αυτό το μακρύ ταξίδι στο χώρο του θεάματος, σε μια χρονική στιγμή όπου αποκορυφωνόταν το έγκλημα της δημόσιας κλοπής και του πελατειακού παρακράτους. Παρακράτος που παρ’ όλη τη δυστυχία που έχει προκαλέσει σ’ αυτή τη προδομένη χώρα, εξακολουθεί να υφίσταται σε όλες του τις μορφές και σε όλα τα επίπεδα. Η εμπειρία μου τόσο σαν απλός πολίτης, όσο και σαν άμεσα συνεργαζόμενος με φορείς της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, μεγάλη !…. Άνθρωποι ουρανοκατέβατοι, «πελάτες» και «συνδικαλιστές» και «δικοί μας» που βρήκαν τρύπες=πολιτικούς, τοποθετήθηκαν σε θέσεις πολιτισμού, δίχως εφόδια και έφεραν φυσικά το ευνόητο τραγικό αποτέλεσμα της υποβάθμισης της Τέχνης ή στη καλύτερη των περιπτώσεων, της κακής και αδέξιας μίμησης.
Τα δεκαπέντε μου χρόνια στη Ρώμη, με δίδαξαν πως η ιταλική Μαφία, είναι παιδικό παιχνίδι μπροστά σ’ αυτό που στην Ελλάδα ονομάζεται «πολιτικός φίλος» !
Ας είναι !… Δεν το κρύβω πως έχω μια περιέργεια για το φινάλε αυτού του έργου. Για τη στιγμή –παρόμοια με αυτή της παραμονής των εκλογών- όπου όλοι αυτοί, θα εκλιπαρούν ξανά για τη θέση τους, θα ζητούν συμπαράσταση, και θα κατεβαίνουν σ’ απεργίες, «γιατί το Κράτος Αδικίας αποφάσισε να ζητήσει –άκουσον άκουσον!- βιογραφικά !»…. Αλήθεια από τη δεκαετία του 80 και μετά, λογικά θα έπρεπε νάχουν καταργηθεί αυτά τα άχρηστα πράγματα που έχουν γεμίσει τόσους και τόσους καλάθους αχρήστων !

Τη χρονιά που πέρασε, κάναμε με το Ιωνικό Θέατρο το «5 πρόσωπα κι 1 καναπές», το βραβευμένο μου μονόπρακτο «Ο λύκος και η κοκκινοσκουφίτσα που αγαπούσαν τη βροχή», το «Έχεις 2 επιλογές», κάποιες παραστάσεις του «Γελώντας άγρια», το αγαπημένο (κι επιτυχημένο) «Ο Καραγκιόζης και το αντίπαλον δέος», παίχτηκε η «Οντισιόν» και η ταινία «Μας χωρίζει μια θάλασσα» με τη θεατρική Ομάδα Έφεσος, «Η νύφη» και «η Έξοδος» από το θεατρικό εργαστήρι του Ι.Ν Κων/νου και Ελένης Νέας Ιωνίας και συμμετείχαμε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, σε διάφορες εκδηλώσεις φορέων και συλλόγων.
Κυκλοφόρησαν ακόμα  σε βιβλίο τα έργα μου «Ο Καραγκιόζης και το αντίπαλον δέος», «Η οντισιόν», «5 πρόσωπα κι 1 καναπές» και ξανά «το Κακό και άλλες ιστορίες της νύχτας». Επίσης τη χρονιά που πέρασε, έκανα ξανά αίτηση στο Δήμο Κορυδαλλού για τη θέση σκηνοθέτη που είχε προκηρυχθεί αλλά…ματαίωσαν αυτή ακριβώς τη παράγραφο του διαγωνισμού !…

Τη χρονιά που πέρασε έκανα και τη «Φαύστα» με την Θεατρική Ομάδα Ανάσας Ζωής Κορυδαλλού (που αποτελείται από τις γυναίκες της τέως θεατρικής Ομάδας των ΚΑΠΗ Κορυδαλλού)

Επίσης τη χρονιά που πέρασε, κανείς δεν διάβασε το βιογραφικό μου !…

Και με τα σοφά λόγια που μου είπε στο τηλέφωνο, «διάσημη», πλούσια και «γάτα», ηθοποιός, «τι σημασία έχει αν έχουν παρακολουθήσει τα έργα σου χιλιάδες άνθρωποι; Έχει παίξει κανένας διάσημος; Όχι ! Άρα είναι σα να μην υπάρχουν !» κλείνω αυτό τον ετήσιο απολογισμό κι ετοιμάζω τα καινούργια μου έργα για το Νέο Σωτήριο Έτος σ’ αυτή τη χώρα των αγαθών προβάτων.

Αντώνης Παπαδόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s