Η Φαύστα του Μποστ από τις Doxie Girls

Papadopoulos Antonis Koridallos

Η Φαύστα είναι ένα χιλιοπαιγμένο έργο, κι αυτό ορισμένες φορές είναι μεγάλη πρόκληση… Έχει ανέβει από ερασιτέχνες, επαγγελματίες, μικρούς και μεγάλους θιάσους, σχολεία και ομάδες και γενικά είναι ένα από τα έργα που μπορεί κανείς να παρακολουθήσει σίγουρα κάθε χρονιά.

Τι είναι αυτό που τραβά τόσο κόσμο σ’ αυτό το κείμενο του Μποστ, που ακροβατεί ανάμεσα στο γελοίο και στο πραγματικά σπουδαίο, ανάμεσα στο splatter και στην εκκεντρικότητα; Η απάντηση είναι αυτή ακριβώς η επικίνδυνη ακροβασία που εξάπτει, η αίσθηση πως το παράλογο είναι ένα μέρος του ανθρώπινου μυαλού, κι ίσως το σπουδαιότερο, αφού όλοι το έχουμε μέσα μας και το εφαρμάζουμε καθημερινά αλλά απλά δεν το έχουμε εξερευνήσει, αναλύσει κι άρα, αποδεχτεί.

Η πρώτη και η πιο επιφανειακή επαφή με το κείμενο, πολλές φορές δεν είναι η καλύτερη… Γάτες να τρώνε κοριτσάκια; Μάνες να χάνουν το παιδί τους και να το παρομοιάζουν με «χαμένο αναπτήρα που βρέθηκε»; Γονείς που πετάνε τα κόκκαλα του σπλάχνου τους στα κεραμμύδια για να μη νιαουρίζουν κι οι άλλες, οι πεινασμένες γάτες; κλπ κλπ….

Κι όμως, όλες αυτές οι ακραίες καταστάσεις, προκαλούν ασυγκράτητο γέλιο. Όχι το γέλιο όμως που προκαλεί μια κοινή κωμωδία, αλλά ένα γέλιο «μαύρο», χλευαστικό, άγριο θα έλεγα, αφού το γέλιο ως αντίδραση, έρχεται όταν βλέπουμε στη σκηνή αυτά που όλοι ξέρουμε, συζητάμε χαμηλόφωνα, κάνουμε πως δεν αποδεχόμαστε αλλά τελικά αποδεχόμαστε γιατί είναι καταστάσεις φτιαγμένες από όμοιούς μας, δηλαδή ανθρώπους….

Με τις Doxie Girls, την τέως θεατρική Ομάδα ΚΑΠΗ Κορυδαλλού δηλαδή (για την οποία θα μιλήσω σε άλλο post), έφτιαξα αυτό το έργο κυρίως με κέφι και απολύτως ελεύθερη φαντασία.

Ούτως ή άλλως ο τόπος και ο χρόνος είναι έννοιες σχετικές, όπως σχετικό και ευμετάβλητο είναι κατά τη γνώμη μου και το πλαίσιο αυτής της ιστορίας. Μιας ιστορίας που ο Μποστ από τη πρώτη κιόλας εικόνα, τυλίγει σε θολά σύννεφα καπνού και παραισθήσεων και μ’ αυτό το τρόπο καταγράφει ακριβώς  το τρόπο που αντιλαμβανόμαστε ο καθένας ξεχωριστά, τη (σχετική) πραγματικότητα.

Τα επι μέρους στοιχεία της παράστασης (κυρίως κουστούμια και μουσική), παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο, αφού με αυτά μπόρεσα να τονίσω και να υπογραμμίσω το σουρεαλισμό του κειμένου αλλά και την διαφορετική διάσταση στην οποία κινούνται αυτά τα πρόσωπα.

Η Κίνα, η αρχαία Ελλάδα, η τρελλή εποχή του 60, η Χαβάη, το ελληνικό χωριό, η αρχαία Αίγυπτος, είναι κομμάτια της ανθρώπινης Ιστορίας και οι άνθρωποι είναι παράλογοι. Μια γρήγορη ματιά στις καθημερινές ειδήσεις, το αποδεικνύει….. Εξάλλου κι ο ίδιος ο συγγραφέας της «Φαύστας», φορά στους ήρωές του, τη μάσκα του Αφύσικου, κάνοντάς τους έτσι να μοιάζουν πιο φυσικοί από τους «φυσικούς» εμάς.

Στην αίθουσα Πλειάδες του Πνευματικού Κέντρου Κορυδαλλού, την Κυριακή 28 Ιουνίου στις 20.30 με ελεύθερη είσοδο.

Ένα τεράστιο ευχαριστώ στην Έφη Μαρκουλή, στην Υπατία Θεοδωρίδου, στην Πηνελόπη Γεωργακοπούλου, στην Άννα Τρουλάκη, στην Άρτεμη Παβέλα, στην Ειρήνη Παπαγεωργοπούλου, στην Κατερίνα Γεωργαρίου και στην Καίτη Δεντάκη που στήριξαν με τον δικό τους προσωπικό τρόπο την ιδέα μου για τούτο το υπέροχο έργο

Φαυστα Παπαδοπουλος

Φαυστα Μποστ Παπαδοπουλος

Μποστ Παπαδοπουλος Αντωνης

Παπαδοπουλος Φαύστα ΚΑΠΗ

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s