Ο μόνος τρόπος επιβίωσης σε μια σύγχρονη πόλη, είναι να προχωράμε «γελώντας άγρια»

laugh31

Ο συγγραφέας Κρίστοφερ Ντουράνγκ, στη πρώτη παρουσίαση του έργου

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΓΕΛΩΝΤΑΣ ΑΓΡΙΑ

Ξεκινήσαμε να δουλεύουμε με το Ιωνικό Θέατρο αυτό το ιδιόμορφο θεατρικό κείμενο του Ντουράνγκ, τον Οκτώβριο του 2013. Από τότε που το ανεβάσαμε, στις αρχές του 14 μέχρι σήμερα, δεν σταματάμε να το σπουδάζουμε σαν ένα ιερό βιβλίο επιβίωσης σε μια σύγχρονη πόλη της δυτικής κοινωνίας. Θεατές που έχουν δει το έργο και δεύτερη φορά, μας λένε αυτό που νοιώθουμε και μεις : Πως κάθε ατάκα, κάθε πρόταση αυτού του έργου, κρύβει και κάτι από τα ανομολόγητα προβλήματα που κουβαλάμε όλοι μας από το πρωι που βγαίνουμε στους δρόμους, μέχρι αργά το βράδυ, που γυρίζουμε εξαντλημένοι σπίτι έχοντας απλά χάσει μια μέρα παραπάνω.

Οι δύο χαρακτήρες του έργου, αποτελούνται από ένα κολάζ ανθρώπινων συμπεριφορών, που είναι αδύνατον κάποιος να μην αναγνωρίσει κάπου μέσα σ’ αυτούς, τον εαυτό του. Φαινομενικά διαταραγμένοι, σχεδόν περιθωριακοί, η μια μπαινοβγαίνει στα ψυχιατρεία κι ο άλλος υποφέρει από βαριά κατάθλιψη, μας κάνουν συχνά να γελάμε με τα παθήματά τους κι έτσι – με το γέλιο ν’ ανοίγει τη ψυχή- ο συγγραφέας χτυπά το τέρας που μόνοι μας φτιάξαμε, χτίζοντας τις απρόσωπες πόλεις : Την απομόνωση.

Δεν είναι όμως κωμωδία και δεν είναι και δράμα. Είναι ένα έργο-μπουνιά στα κοινωνικά στερεότυπα, και θέλει καλά ανοιχτά αυτιά, όταν παίζεται.

Και θέλει καλές ερμηνείες. Έχω την αίσθηση πως η Ευγενία Πασπαλά και ο Στέλιος Βέργος αποτελούν τους ιδανικούς ηθοποιούς για ένα τόσο απαιτητικό κείμενο, γιατί κι οι δύο είναι άνθρωποι μορφωμένοι και καλλιεργημένοι. Μελέτησαν και μελετούν το έργο και δεν διεκπαιρεώνουν απλά δύο ρόλους.

Οι μουσικές επιλογές του Σίμου Σταυρόπουλου, είναι όπως πάντα άψογες το ίδιο κι οι «στοργικοί» φωτισμοί του Λουλούδη Χατζή. Η Ζωή Γάσπαρη τολμά να τονίσει με επιθετικό τρόπο τα μάτια της ηθοποιού και μ’ αυτό το τρόπο το μακιγιάζ αποκτά τον δικό του ρόλο στη παράσταση. Kαι η φωτογραφική ευαισθησία της Γεωργίας Σιέττου και του Στέλιου Δανιήλ βοηθούν στην απεικόνηση αυτής της «εσωτερικής νύχτας» που ζουν τα δύο πρόσωπα του έργου.

Για λίγες Τετάρτες ακόμα, στο Cabaret Voltaire, Μαραθώνος 30 στο Μεταξουργείο, στις 9 το βράδυ.

Η παράσταση διαρκεί μία ώρα

Α. Παπαδόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s