Η Αχαριστία

Είμαι 50 χρονών και κάτι μήνες. Κατάγομαι από δύο μικρασιατικές οικογένειες με ρίζες στο Πόντο, στην Ιωνία, στη Ζάκυνθο… Έχω συγγενείς στη Μακεδονία, στη Πελοπόνησο, ίσως σε κάποια νησιά του Αιγαίου και του Ιονίου, άρα είμαι «ένας διεθνής ‘Ελληνας». Αυτό που θέλω να με χαρακτηρίζει είναι τελικά μόνο ο σεβασμός μου και η αγάπη μου για τα Σοφά Ζώα: Όπως έχω πει και θα λέω, μόνο αυτά ξέρουν τι θα πει αγάπη, σεβασμός, ειλικρίνεια, μεράκι, αλτρουισμός κι άλλα πολλά, ξεχασμένα από τις σύγχρονες ανθρώπινες «κοινωνίες».

Έχετε ποτέ σας συναντήσει ΑΧΑΡΙΣΤΟ ζώο ;  Εγώ ποτέ ! Αντιθέτως έχω γνωρίσει και δυστυχώς συνανασταφεί, με πολλούς αχάριστους ανθρώπους, μικρά πλασματάκια που δεν ξέρουν την αξία του «ευχαριστώ», ατομίδια που περνούν απ’ αυτή τη ζωή νομίζοντας πως τα χαρτάκια με το σήμα του ευρώ, του δολαρίου ή και γω δεν ξέρω τί, αν τα συλέξουν, τα καθιστούν  a priori  και σημαντικά. Αλλά στη μοναχική μου πορεία εκείνο που έμαθα, το έμαθα μόνο από τα ζώα, που δυστυχώς, τέτοια χαρτάκια δεν διαθέτουν.

Όλη η ενέργειά τους πηγαίνει σε κείνο το μυστικό και ξεχασμένο από τους ανθρώπους Σκοπό, που είναι η Ισοροποία. Ο μεγάλος λοιπόν εχθρός της Ισοροποίας είναι η Αχαριστία. Όχι η ανηθικότητα, το εύκολο κέρδος, η «άνοδος» στα δήθεν κοινωνικά στρώματα (πάνω από 2 μέτρα τάφος αντιστοιχεί σε πολύ λίγους από εμάς), αλλά η Αχαριστία. Εκείνη η αίσθηση πως ξαφνικά «πιάστηκες κορόιδο» από δήθεν φίλους κι αδελφούς.

Βεβαίως, ουδείς γνωρίζει το λόγο της ύπαρξής μας σε αυτό το πλανήτη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Ουδείς αναμάρτητος, άρα, για κάποιο συγκεκριμένο λόγο όλοι μας παίζουμε ένα ρόλο, που έχει ένα τελικό σκοπό και φινάλε, που κάποιος Μέγιστος Σκηνοθέτης δεν μας έχει αποκαλύψει. Και σ’ αυτό το έργο που μοιραία είπαμε «ναι» όταν μας πρότειναν το ρόλο, είμαστε πιόνια κι όχι αφέντες του. Αν το καταλάβουμε αυτό, μπορεί και να βρούμε «μονοπάτια εκτός ρόλου» να τον διαφοροποιήσουμε. Μπορεί ας πούμε να κάνουμε την ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ πιο γλυκειά, πιο «ανθρώπινη», πιο δικαιολογημένη.

Είμαστε όμως δισεκατομύρια παράσιτα σε τούτη τη γη.

Σκέψεις μου που απλά βγαίνουν μέσα από το μυαλό μου με πίκρα, γιατί θεώρησα ανθρώπους πονηρούς, φίλους μου.

Θα μου πείτε : «Όλοι έχουμε νοιώσει την Αχαριστία» …Και θ’ απαντήσω «Όλοι έχουμε ερωτευτεί, αλλά ο καθένας πέρασε το δικό του πόνο σα νάταν ο μεγαλύτερος…» Αλλά εκεί έξω υπάρχουν τόσοι άνθρωποι που σίγουρα κρυφοχαμογελάνε μ’ αυτό το post… Πώς το έλεγε η Τζίλντα ; ; ; «Τα μικρά μικρά ανθρωπάκια….»

 

Αντώνης Παπαδόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s