Για τη Μαρία Μάνου

Πριν ακριβώς 15 χρόνια, το Μάρτιο του 1992, το Ιωνικό Θέατρο ήταν στα πρώτα του βήματα. Παίξαμε τότε στο Σινέ Παράδεισος δύο έργα : Τη «Φαίδρα» του Ρίτσου και το «Σαν μέσα από ένα παράθυρο».

Θυμάμαι όταν τέλειωσε η παράσταση, μια μικρόσωμη γυναίκα, ανέβηκε στη σκηνή και μας ευχαρίστησε. Μας είπε απλά να βρούμε στέγη στο Κορυδαλλό κι έτσι, πολύ απλά, εξ αιτίας αυτής της γυναίκας, ξεκινήσαμε μια συνεργασία που κρατά όλα αυτά τα χρόνια.

Την επόμενη κιόλας μέρα, η Μαρία η Μάνου μας κάλεσε στο γραφείο της. Ήταν αντιδήμαρχος τότε πολιτισμού και καθώς της μιλούσα, δεν μπορούσα ακόμα να συνειδητοποιήσω πως μιλούσα στη Γυναίκα που έφερε τον Πολιτισμό στο Κορυδαλλό και πως ό,τι υπάρχει ακόμα και σήμερα, έχει βάλει αυτή τις βάσεις.

Μας σύστησε στους άλλους θιάσους, κι έτσι γίναμε πέντε ομάδες, που λειτουργούσαμε ανεξάρτητα και χωρίς κανένα πρόβλημα. Εκείνη την εποχή πολλά παιδιά παρακολουθούσαν τις ομάδες μας κι έτσι ο Κορυδαλλός είχε ένα «οργασμό» θεάτρου.

Μετά τα χρόνια  πέρασαν και η Μαρία παρέμεινε η καλή μας φίλη. Ο πολιτισμός δεν προόδευσε, οι ομάδες μειώθηκαν δραματικά αλλά η Μαρία ήταν πάντα η καλή μας φίλη.

Όταν έπαψε νάναι αντιδήμαρχος, απέδειξε πως το ενδιαφέρον της δεν κράτησε μόνο όσο είχε την «εξουσία».  Δεν λέω τυχαία πως η Μάνου είναι η Γυναίκα του Κορυδαλλού. Κράτησε τα πιστεύω της και την αξιοπρέπειά της και κείνο το χαμόγελο που αφόπλιζε όποιον της μιλούσε.

Πριν δύο χρόνια ένα  κακό γεγονός  συνέβη σε φίλο σκηνοθέτη. Κάτι προσωπικό του, κάτι που τον έκανε να φύγει (ελπίζουμε όλοι πρόσκαιρα) από το θέατρο.

Θυμάμαι πήγαινα με τη Σταθούλα τη Παπαδοπούλου για να κάνουμε ένα γύρισμα στη Σαλαμίνα, για το ποίημα του Παλαμά «το σπίτι που γεννήθηκα». Ο σκηνοθέτης με παρακάλεσε να έρθει μαζί μας και να πάμε να δούμε ένα μικρό σπιτάκι που η Μαρία του έδωσε γιατί δεν είχε πού να μείνει. Ήταν ένα σπίτι με μικρή αυλή κοντά στη θάλασσα και θυμάμαι πόσο ευτυχισμένος ήταν, πόσο ευγνωμονούσε τη Μαρία γι αυτήν της τη κίνηση. Νομίζω πως η Μαρία δεν το έλεγε αυτό το γεγονός πουθενά. Ποτέ δε τη θυμάμαι να διατυμπανίζει πράγματα που έκανε (Σε αντίθεση με αυτούς που διαλαλούν πράγματα που τελικά δεν κάνουν).

Ένα μικρό σπίτι κοντά στη θάλασσα και μια αυλή να παίζουν οι γάτες. Κι ένα μεγάλο ευχαριστώ από όλους εμάς του Ιωνικού Θεάτρου, που είχαμε τη τύχη να τη γνωρίσουμε.

Κι αν έφυγε χθες βράδυ ξαφνικά, δεν άλλαξε τίποτε.  Μόνο που θα μου λείψει απ’ τη πρεμιέρα της «Νύφης» εκείνο το αυθόρμητό της χαμόγελο και η σιγουριά πως υπήρχε ένας τουλάχιστον άνθρωπος, που δεν έπαιζε με το πολιτισμό μικροπολιτικά παιχνίδια.

Αντίο Μαρία.

Αντ. Παπαδόπουλος 

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s