Το φόρεμα

Απόσπασμα από το έργο «Σαν μέσα από ένα παράθυρο» του Αντ. Παπαδόπουλου.

Δεύτερος μονόλογος της Τζίλντα : «Το φόρεμα»

Σήμερα γυρίζοντας, πέρασα από ένα στενό, που βγάζει σ’ αυτήν εδώ τη μεγάλη λεωφόρο      -ξέρεις-  που νομίζεις πως απ’ τον Μεσαίωνα σε σπρώχνει βίαια στις μέρες μας, χωρίς να πρέπει να περιμένεις να περάσουν οι αιώνες, περνούσα λοιπόν τρέχοντας, έπρεπε να γυρίσω σπίτι, ήταν πολύ αργά, φανταζόμουν τον συνωστισμό στη λεωφόρο, κι άκουγα ήδη τα  εμβατήρια και τα ουρλιαχτά υστερίας  παντού  ,έβρεχε κιόλας -(γυρνά προς το παράθυρο ) μπορεί να βρέχει ακόμα- , και ξαφνικά το είδα με την άκρη του ματιού μου…Ξέρεις, τώρα το θυμάμαι όπως ακριβώς θυμόμαστε τους εφιάλτες μας το πρωί: Αδρά, λες και δεν τους ζήσαμε τη νύχτα… Τέλος πάντων, σου λεω το είδα, ήταν μαύρο, γυάλιζε προκλητικά και μποντλερικά κακό, μια γυναίκα χοντρή και ψυχρή πηγαινοερχόταν μπροστά του και μούκρυβε τη θέα του… Κατέβαζε τα ρολά του καταστήματος, -ποιός αγοράζει τέτοια πράγματα στον πόλεμο ; Ναι, τώρα που το θυμάμαι, δεν είχε τίποτε το εξαιρετικό, ήταν στενό όμως, γεμάτο δυσκολίες κι έμοιαζε με βασιλικό κουρέλι, γυάλιζε κιόλας, κι έβλεπα μέσα τον δρόμο μαύρο, και την βροχή σαν ένα βέλο, μαύρη κι αυτή και μένα ενωμένη μαζί του, να περπατώ μ’ αυτόν τον μαύρο καθρέφτη επάνω μου, κι είχα μια αγωνία αόριστη, ήμουν σίγουρη ότι κάτι του έλειπε…Δεν γινόταν, θάταν τέλειο αν είχε κάτι τι παραπάνω -όχι στολίδια, φιογκάκια και τέτοια- κάτι πιο πολύ ακόμα… (Βαριανασαίνει) Σταμάτησα μπρος στη βιτρίνα… Η χοντρή κυρία ίσως με ρώτησε αν θέλω τίποτε, ύστερα με πρόσεξε που το κοίταζα, μούπε μια τιμή, έβαλα τα γέλια, συνέχισα να το κοιτάω…Και τότε είδα ένα μικρό μαύρο μπάλωμα κάτω από το στήθος…Ναι, ένα μικρό μπάλωμα, μόλις που ξεχώριζε… Σκέφτηκα τη χαμηλή του τιμή και ρώτησα σε ποιόν ανήκε… “Είναι μιας κοντέσας” μούπε η χοντρή, με την προσβλητική φωνή της “Αχ, το είδατε το μπάλωμα ; Έκανα ό,τι μπορούσα … Είναι απ’ το 20 ,ξέρετε…΄Ενα τσάρλεστον για σας… Σας αρέσει ; Τη κακομοίρα την κοντέσα… Μαχαιρώθηκε φαίνεται…” Και τότε ανακάλυψα τί ήταν αυτό που έλειπε…΄Ενα μικρό στίγμα κόκκινο, ναι κόκκινο κατακόκκινο αίμα, πάνω σ’ αυτό το σατέν φόρεμα τσάρλεστον της κοντέσας του 20… Κι αυτή η ανόητη χοντρή, είχε βάλει ακόμα ένα μπάλωμα σ’ ένα έργο τέχνης… Είχε κρύψει ένα θαύμα της φύσης: Τη λογική συνέχεια των πραγμάτων… ΄Ενα μικρό κόκκινο λεκέ…Το αίμα φίλη μου, καταλαβαίνεις ; Είχε κρύψει το αίμα…

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s