Ελένη : Η θηλυκή πλευρά του Ντόριαν Γκρέϋ

  ele.jpg

Ξεκίνησα να δουλεύω την «Ελένη» στο μυαλό μου το 1985, όταν ήμουν στη Ρώμη . Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια που σκεφτόμουν ότι είναι ένα κείμενο «βαρύ» , δεν έχει την αμεσότητα της Φαίδρας και ίσως κούραζε τους αμύητους στη θεατρική ποίηση του Γιάννη Ρίτσου.   Με την Μαρία Αμερικάνου συνεργάζομαι δώδεκα χρόνια.  Η πνευματική της ωριμότητα ήταν ένας πολύ καλός λόγος για να δοκιμάσουμε μαζί αυτή τη γερασμένη Ελένη, που όχι τυχαία ο ποιητής στο ξεκίνημα την ορίζει «εκατό, διακοσίων ετών».  Είναι το εσωτερικό γήρας, το μαράζωμα της μάταιης ομορφιάς, η συνειδητοποίηση του ευτελούς του πράγματος που κάνουν αυτή την Ελένη τόσο διαφορετική και τόσο ανθρώπινη. Διάλεξα ένα γυμνό άσπρο τοίχο για σκηνικό κι αντί προβολέων, μια κίτρινη λάμπα και μερικά φτηνά χρυσά κεριά και μια κόκκινη χαλασμένη απ’ τη πολυκαιρία σατέν ρόμπα για κουστούμι. Η Ελένη δεν ζει πια σε ανάκτορο, στο τέρμα του δρόμου δεν υπάρχουν λούσα, οι προβολείς  σβήνουν όταν δεν έχουν λόγο να φωτίσουν.  Το πιάνο του Γιώργου Κομνά είναι η μόνη πολυτέλεια που της επιτρέπεται να έχει . Η Ελένη εγκλωβισμένη λοιπόν σ’ ένα γυμνό τοίχο. Ανίκανη να ξεφύγει, όλες οι κινήσεις της εξαρτώνται απ’ αυτόν, κι ακόμα κι όταν προσπαθεί να πλησιάσει τον αόρατο στρατιώτη-ακροατή της που μόνο τη στολή του έχει αφήσει σε μια καρέκλα, πάλι το χέρι της είναι γαντζωμένο στο τοίχο σαν εξάρτηση ή ύστατη προστασία.Με την Μαρία  δουλέψαμε πολύ για να περιορίσουμε το κείμενο που θα παρουσιάζαμε, αφού η βραδιά δεν ήταν αμιγώς θεατρική.  Δυστυχώς κάποια πανέμορφα κομμάτια δεν ακούστηκαν αλλά το ύφος του Ρίτσου, η ηλιθιότητα του Πολέμου, η βλακεία της μάταιης ομορφιάς, πιστεύω ότι μεταδόθηκαν. Οι δούλες –αυτές οι τρομακτικές μαύρες μορφές που επιτέλους στο τέρμα της ζωής της αφεντικίνας τους επαναστατούν, (αλλά χωρίς πνευματικό υπόβαθρο η επανάστασή τους περιορίζεται στο κλέψιμο ρούχων και επίπλων), όπως επίσης και οι νεκροί που γεμίζουν το σπίτι της, μπορεί να τονίστηκαν –και κάποιοι να τους είδαν- από το χλωμό φως των κεριών.  Και το μαρτύριο αυτής της αιώνιας γυναίκας τελειώνει, μόλις τελειώνει κι η επαφή της μ’ αυτούς. Με μια συμβολική κίνηση στη φράση «χάνω και τους νεκρούς τώρα… Τους έχασα… Πάνε…» η δική μου Ελένη σταυρώνεται στο τοίχο που την προστάτευε, μία αντίθετη  συμβολικά σταύρωση από εκείνη του Χριστού με το ίδιο πολυπόθητο αποτέλεσμα. Την εσωτερική Λύτρωση.                                                                                                             Αντώνης Παπαδόπουλος

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s