Η βροχή της «Νύφης»

Αυτές τις μέρες που βρέχει τακτικά, θυμήθηκα το Σεπτέμβριο του 2002 και το τι τραβήξαμε τότε με τις καταιγίδες. Παίζαμε τη «Νύφη» κι είμασταν σε τουρνέ. Ε δε κάναμε ούτε μία παράσταση χωρίς πρόβλημα. Λες κι όπου πηγαίναμε, μας ακολουθούσε ένα σύννεφο από πάνω.

Στον Κορυδαλλό περιμέναμε μέχρι μισή ώρα πριν τη παράσταση για να στήσουμε τα σκηνικά. Όταν είδαμε λοιπόν πως ο καιρός έφτιαχνε, ορμήξαμε σα τρελοί και στήσαμε τη γειτονιά της Μαρίτσας. Στήθηκαν τα φώτα, τα μικρόφωνα, τα πάντα. Ήρθε κι ο κόσμος, γέμισε το «Βέγγος» (Τότε το έλεγαν 88 στρέμματα) Ένα λεπτό πριν ξεκινήσουμε έπιασε μια τέτοια μπόρα, που δε προλαβαίναμε να κρυφτούμε.

Πάμε στη Νέα Ιωνία του Βόλου  μετά… Εκεί δεν έβρεχε την ώρα της παράστασης, είχε ρίξει όμως τόσο πολύ νερό όλη μέρα, κι έκανε τόσο κρύο που ποιος τολμούσε να βγει απ’ το σπίτι του, να πάει να φάει κρύο σε ανοιχτό θέατρο ; 

Τέλος πάντων όλες οι παραστάσεις πήγαιναν έτσι : Με τα κεφάλια ψηλά να κοιτάμε τον ουρανό. Φτάσαμε λοιπόν και στη τελευταία επιτέλους, στο Σινέ Κατερίνα στο Κερατσίνι. Μας είχαν πει, πως για να πληρωθούμε θα έπρεπε να παίξουμε τουλάχιστον τη μισή παράσταση. 9 έπρεπε να ξεκινήσουμε, 9 παρά πέντε ξεκινάγαμε ! Είχαμε και τους τεχνικούς που φώναζαν γιατί στη Νύφη έχει βίντεο και αν έβρεχε θα καταστρεφόντουσαν οι προτζέκτορες.

Βγαίνουν τα παιδιά στη σκηνή…πιάνει να βρέχει. Απογοήτευση ! Αρχίζουν να απομακρύνονται απ’ τη σκηνή, σταματάει να βρέχει. Οι θεατές εν τω μεταξύ  παρέμεναν στις θέσεις τους. Τέλος πάντων, γύρω στα μισά του έργου, αρχίζει να βρέχει για τα καλά. Τρέχουν οι τεχνικοί, σκεπάζουν τα μηχανήματα με νάϋλον, αρχίζουν οι θεατές να φεύγουν. Εκεί που άδειαζε το θέατρο, σταματάει η βροχή. Ξαναβγαίνουν τα παιδιά, συνεχίζουν να παίζουν. Ξαναγυρίζουν οι θεατές με…ομπρέλες αυτή τη φορά. Κόντευε να τελειώσει το έργο και φτάνουμε στη τελευταία σκηνή, όπου μέσα στη θεομηνία, σκοτώνεται ο γιος της Κατίνας. 

-Πού πας μωρή μ’ αυτή τη θεομηνία ; Φωνάζει η «Μάνα του Αντρέα» στην «Κατίνα»

Ε τι τόθελε και τόπε ; Ξεσπάει μια καταιγίδα άνευ προηγουμένου ! Οι θεατές όρθιοι, συγκεντρωμένοι κάτω από ένα υπόστεγο, παρακολούθησαν το έργο μέχρι το τέλος.

Και ομολογώ, πως μπορεί να πεθάναμε όλοι μας από την αγωνία, αλλά θα είναι δύσκολο να ξαναπαίξουμε τη «Νύφη» με τόσο φυσικό φινάλε !

nif32.jpg

 

 

 

 

Advertisements

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s